Η ποίηση ήταν όλη του η ζωή για τον Οδυσσέα Ελύτη. Στρέφεται στον υπερρεαλισμό, στη μαγεία της αστραφτερής, ζωντανής και παράδοξης νέας ποιητικής έμπνευσης που μεταχειρίστηκε τις λέξεις δημιουργικά για να δώσει μια καινούργια γλωσσική αντίληψη, έναν κόσμο που κινείται ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα, την αλήθεια και την φαντασία. Λάτρης της φύσης και πανάξιος εκτιμητής της, ο άνθρωπος που είχε την ικανότητα να δώσει μέσα από τον γραπτό του λόγο την υπόσταση που έχει ένα δέντρο όταν κυλάει το ρετσίνι στον κορμό του.

Πολυταξιδεμένος με το νου αλλά και στην κυριολεξία, επισκέπτονταν τα νησιά μας και αντλούσε την ομορφιά τους, κάνοντάς την ποίηση. Τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1979 για το αριστούργημα «Άξιον Εστί». Η σχέση του με την ποίηση ήταν βιωματική και ο ίδιος ένας αξέχαστος εκφραστής με μεγαλοσύνη και σύνεση. Η ποίησή του ήταν μεταφυσική και ιερή. Όπως ο ίδιος αποκαλύπτει, τα θέματα που τον απασχόλησαν στην ποιητική του δημιουργία και έχουν αποτελέσει σταθμούς στην εξέλιξή του είναι: το Αιγαίο, τα «Νέα Γράμματα», ο υπερρεαλισμός, τα καπρίτσια, τα όνειρα, η ηλιακή μεταφυσική, καθώς και μερικές φυσιογνωμίες, όπως ο Θεόφιλος και ο Κάλβος. Σημαντικό ρόλο στην ποίησή του παίζει η γυναικεία μορφή σαν ιδεώδες προσωποποιημένο με τη μορφή είτε μιας νέας κόρης είτε της μεγάλης μητέρας.

            Ο Ελύτης πιστεύει στις ηθικές αξίες και αποκηρύσσει τον υλισμό και τον ωφελιμισμό της σύγχρονης εποχής. Κι αυτό, όπως σε κάθε εποχή, όπως σε κάθε φιλόσοφο/οραματιστή, έχει συνέπειες. Ο ποιητής όμως μας διδάσκει να μην παραδίδουμε τα όπλα, ακόμα κι αν δε μας καταλαβαίνουν, ακόμα κι αν μας κυνηγούν. Αξιοσημείωτο είναι ότι πάντα χρησιμοποιεί την παράδοση, έχοντας καλή γνώση της ιστορίας, της φιλοσοφίας, της τέχνης, αλλά και του κοινωνικού/πολιτισμικού και οικονομικού γίγνεσθαι της εποχής του. Το σημαντικότερο όλων είναι η διατήρηση, των παραδοσιακών ηθικών αξιών, που προκύπτουν για αυτόν μέσα από μία βαθιά συγκριτική μελέτη, το απόσταγμα της οποίας είναι μια ηθική αναλλοίωτη στα βάθη των αιώνων. Ονειρεύεται έναν άνθρωπο που δε θα είναι ωφελιμιστής, που δε θα αρκείται σε αυτά που έχει, αλλά θα αναζητά να ξυπνήσει κάθε τι ανώτερο μέσα του, ξεφεύγοντας από τα στενά όρια του υλιστικού μας κόσμου. Έναν άνθρωπο φωτεινό και διάφανο.

             Όπως ο ίδιος είπε στην ομιλία του, όταν παρέλαβε το βραβείο Νόμπελ: «Δεν αρκεί να ονειροπολούμε με τους στίχους. Είναι λίγο. Δεν αρκεί να πολιτικολογούμε. Είναι πολύ. Κατά βάθος ο υλικός κόσμος είναι απλώς ένας σωρός από υλικά. Θα εξαρτηθεί από το αν είμαστε καλοί αρχιτέκτονες το τελικό αποτέλεσμα, ο παράδεισος ή η κόλαση που θα χτίσουμε. Αν η ποίηση παρέχει μία διαβεβαίωση, είναι ακριβώς αυτή: ότι η μοίρα μας παρ' όλα αυτά βρίσκεται στα χέρια μας».

          Από το χαιρετισμό του διευθυντή της Σχολής κ. Νικ. Πρίντεζη