1. Τα πρώτα χρόνια, 1859-1875

Το 1856 οι Αδελφές του Τάγματος του Αγ. Ιωσήφ της Εμφανίσεως, πιστές στο ιεραποστολικό τους έργο, φτάνουν για πρώτη φορά στην Αθήνα. Η απόφαση για μετοίκιση της Αδελφότητας από την Αθήνα στον Πειραιά ελήφθη από την ηγουμένη Μητέρα Ιωάννα Blancal και υλοποιήθηκε στις 9/1/1859. Αυτή η μετακίνηση στο αναγεννημένο λιμάνι ήταν και η αφετηρία για την εποποιία του Τάγματος του Αγίου Ιωσήφ της Εμφανίσεως στον Πειραιά, η ιστορική διαδρομή του οποίου συνυφαίνεται άρρηκτα με τη νεότερη ιστορία της πόλης και των κατοίκων της.

Τη χρονιά άφιξης των Αδελφών του Αγίου Ιωσήφ, το 1859, ο πληθυσμός έχει φθάσει τις 6.000 ανθρώπους, με σημαντική την παρουσία καθολικής κοινότητας αποτελουμένης από 300 άτομα, Μαλτέζους, Ναπολιτάνους, Κυκλαδίτες και Γάλλους, καθώς μοίρα του γαλλικού στόλου ναυλοχούσε στο λιμάνι μετά τον Κριμαϊκό πόλεμο.

        Εκπαιδευτική προσπάθεια της καθολικής κοινότητας του Πειραιά

Κατά τα έτη 1838-1839 επί της οδού Φίλωνος 21 κτίστηκε ο ναός του Αγίου Παύλου.Η άφιξη των Αδελφών του Αγίου Ιωσήφ το 1859  έγινε δεκτή με φιλοφρονήσεις από τον εφημέριο. Με την εγκατάσταση στον Πειραιά πρώτη μέριμνα των Αδελφών ήταν η λειτουργία ασύλου για τα ορφανά, δεύτερη η διδασκαλία στα καθολικά παιδιά  και τρίτη η περίθαλψη ασθενών.Κατά τα έτη 1860-1875  ηγουμένη διετέλεσε η Αδελφή Ελένη Loubens.

2. Από την εδραίωση στην ανάπτυξη. Η ανοικοδόμηση της Σχολής Jeanne D’ Arc

Μετά την εκδημία της ηγουμένης Μητέρας Ελένης Loubens, στη θέση αυτή τη διαδέχτηκε η εκ Βρετάννης προερχόμενη Αδελφή Αικατερίνη Dréan. Χάρη στις προσπάθειές της αγοράστηκε και  κτίστηκε ένα μεγάλο οικόπεδο, κοντά στον καθολικό ναό.

Η τελετή εγκαινίων και τα θυρανοίξια του παρεκκλησίου έγιναν το Μάιο του 1888. Αυτό το μείζον γεγονός επέτρεψε στις Αδελφές να αποκτήσουν το δικό τους σπίτι και να προσφέρουν μεγάλες αίθουσες διδασκαλίας στις μαθήτριές τους, που συνεχώς αυξάνονταν.

3. Από τις παραμονές του Α’ στην έκρηξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, 1905-1939.

Μετά την εκδημία της Μητέρας Dréan, καθήκοντα ηγουμένης ανέλαβε η Μητέρα Ματθίλδη Mal.  Η θητεία της σφραγίστηκε από την ανοικοδόμηση του παρεκκλησίου του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, που αγιογράφησε ο διαπρεπής ζωγράφος Αλέξανδρος Κάλκος.

Κατά τη διάρκεια του Α΄ παγκοσμίου πολέμου, παράλληλα με τον Πειραιά, δοκιμάστηκε και η κοινότητα της Σχολής Jeanne D’ Arc. Στην κορύφωση του διχασμού στις 3/12/1916 τα αγγλογαλλικά στρατεύματα αποβιβάστηκαν στον Πειραιά και ήρθαν σε σύγκρουση με τα βασιλικά στρατεύματα. Οι κυβερνήτες των πλοίων ζήτησαν τη βοήθεια των Αδελφών, οι οποίες φρόντισαν για την περίθαλψη των τραυματιών και τον ενταφιασμό των νεκρών.

 Με τη μετάθεση της Μητέρας Ματθίλδης Mal το 1920 στη Χαλέπα Χανίων στη θέση της τη διαδέχτηκε η Μητέρα Liguori Rayssac. Μετά τη μικρασιατική καταστροφή το 1922, οι Αδελφές έτειναν χείρα βοηθείας στα κορίτσια των προσφύγων στην Αθήνα, στον Πειραιά, στο Βόλο, στη Χίο, στα Χανιά, όπου λειτουργούσαν τα σχολεία τους.

Νέα ηγουμένη το 1928 τοποθετήθηκε η Μητέρα Germaine Bonnafé, η οποία πέτυχε την αναγνώριση της Σχολής Jeanne D’ Arc από την πολιτεία. Τη Μère Germaine  διαδέχθηκε η Μητέρα Θηρεσία Jonguenet. Το 1938 το κολέγιο Jeanne D’ Arc απένειμε για πρώτη φορά απολυτήριο γυμνασίου ισοτίμου των δημοσίων σχολείων. Όλες αυτές οι σημαντικές επιτυχίες, για τις οποίες χρειάστηκαν πολλοί αγώνες, αποδόθηκαν από τις Αδελφές στη μεσιτεία της ιδρύτριας Αιμιλίας De Vialar, οσίας της καθολικής εκκλησίας.

4. Πόλεμος- Κατοχή- Βομβαρδισμός του Πειραιά

Με την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου, δόθηκε η εντολή από το Υπουργείο Παιδείας να κλείσουν τα σχολεία. Τον Οκτώβριο του 1941, όταν ξαναλειτούργησαν τα σχολεία, ξεκίνησε καθημερινό συσσίτιο με τρόφιμα του Ερυθρού Σταυρού. Αυτό το συσσίτιο ,αρχικά για 100 μαθήτριες, αύξησε σύντομα τις μερίδες του σε 1.000 και γλίτωσε από το θάνατο περισσότερους από 1.000 Πειραιώτες, σιτίζοντάς τους καθημερινά για 2 χρόνια

Τα μαθήματα συνεχίζονταν κανονικά έως την 11η Ιανουαρίου 1944 και ώρα 12:30, όταν οι Αδελφές έδωσαν εντολή στα παιδιά να φύγουν γρήγορα στα σπίτια τους, επειδή είχε αναγγελθεί μέσω των σειρήνων βομβαρδισμός. Δύο βόμβες  έπεσαν διαδοχικά μέσα στη Σχολή. Η ηγουμένη Μητέρα Θηρεσία Jonguenet  βρήκε τραγικό θάνατο κάτω από σωρό ερειπίων. Η Αδελφή Βαλεντίν επλήγη από το ωστικό κύμα της έκρηξης. Συνέπεια των βομβαρδισμών ήταν  πλέον του μισού οικοδομήματος της Σχολής να μεταβληθεί σε σωρό ερειπίων .

5. Η νεότερη εποχή 1945-σήμερα

Από το 1945 την ηγουμενία του Ιδρύματος ανέλαβε για δεύτερη φορά η Mère Germaine. Μία σημαντική εξέλιξη τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια ήταν η μετατροπή του χαρακτήρα της Σχολής Jeanne D’ Arc από γαλλοελληνικό σχολείο σε ελληνογαλλικό με την ένταξη των γαλλικών στο εγκεκριμένο από το Υπουργείο Παιδείας εγκύκλιο πρόγραμμα σπουδών.

Η Αδελφή Germaine μπόρεσε να συμβάλει αποφασιστικά στην ανοικοδόμηση το 1949/50 μίας μεγάλης σχολικής πτέρυγας που είχε καταρρεύσει στο βομβαρδισμό του 1944. Το έργο της αποκατάστασης ολοκληρώθηκε το 1960 .

Το χαρακτηριστικό αυτής της περιόδου ήταν η ανοδική λειτουργία της Σχολής και οι πολύπλευρες φιλανθρωπικές δραστηριότητες. Το 1959 εορτάσθηκαν τα 100 χρόνια από την ίδρυση της Σχολής. Από το 1962 έως το 1965 ηγουμένη ανέλαβε η Αδελφή Jean L’ Evangéliste, την οποία την επομένη δεκαπενταετία διαδέχθηκε η Mère Βλανδίνη Bréan, η τελευταία Γαλλίδα που εξετέλεσε χρέη ηγουμένης στον τόπο μας. Το σημαντικό γεγονός της περιόδου αυτής ήταν η από το 1980 χορήγηση άδειας εγγραφής παιδιών ορθοδόξου δόγματος στα ιδιωτικά δημοτικά καθολικά σχολεία και η μικτοποίησή τους (1990), γεγονός που επέτρεψε την περαιτέρω αύξηση των μαθητών και των λαϊκών διδασκάλων.

Από το 1980 έως σήμερα Διευθύνουσες διετέλεσαν οι Αδελφές Αικατερίνη Περρή, Ελισάβετ Ρηγούτσου, Αλβέρτα Στεφάνου, Ιλαρίων Παχίτα, οι οποίες μαζί με τις υφιστάμενές τους βάδισαν και εξακολουθούν να βαδίζουν πιστές στο πνεύμα και στις νουθεσίες της Αγίας Αιμιλίας De Vialar.

Η κοινότητα του Πειραιά, που την αποτελούν οι τέσσερις  Αδελφές της Σχολής Jeanne D’ Arc, η Ελισάβετ Ρηγούτσου, η Αλβέρτα Στεφάνου, η Jovite Βουτσίνου, η Αγνή Ξενοπούλου (η Αδελφή Αλβερίκη Δαρμαρίν απεβίωσε τον Αύγουστο του 2009), μαζί με τους 60 καθηγητές και τους 850 περίπου μαθητές επιτελούν ένα πολύπλευρο παιδαγωγικό, κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο.

Ένα από το πολύ σημαντικά γεγονότα των τελευταίων χρόνων είναι η οικοδόμηση του νέου Δημοτικού Σχολείου το 1996. Στον εορτασμό των 140 χρόνων, το 1999, πρωτοστάτησαν ο μουσικός και θεατρικός όμιλος της Σχολής. Δεν είναι όμως μόνο οι θεατρικές και μουσικές εκδηλώσεις που κάνουν τη Σχολή “Jeanne D’ Arc” να ξεχωρίζει. Στις ετήσιες επετηρίδες της Σχολής περιγράφονται ποικίλες καλλιτεχνικές, λογοτεχνικές, αθλητικές εκδηλώσεις και άλλες σημαντικές δραστηριότητες, όπως επισκέψεις σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους, εκδρομές και περίπατοι πολιτιστικού ενδιαφέροντος, εκθέσεις, συνεργασίες με άλλα σχολεία της Ελλάδας και του εξωτερικού. Αυτές οι δραστηριότητες, παράλληλα με την πολυεπίπεδα ποιοτική διδασκαλία, συμβάλλουν στο να καταστούν οι φοιτούντες στη Σχολή νέοι ολόπλευρα καλλιεργημένοι, συνετοί και μορφωμένοι πολίτες με χαρακτηριστικά που ανταποκρίνονται στο ιδεώδες του καλού καγαθού.